Spichlerze Wyspy Spichrzów: architektura zboża
U szczytu swojej świetności, w XVII wieku, Wyspa Spichrzów mieściła ponad 300 spichlerzy — murowanych magazynów zbożowych, które czyniły Gdańsk największym portem eksportu zboża w basenie Morza Bałtyckiego.
Dlaczego zboże, a nie inny towar
Polska szlachta folwarczna eksportowała nadwyżki zboża Wisłą wprost do Gdańska, skąd trafiało do Niderlandów i Anglii. Miasto pełniło rolę pośrednika — nie uprawiało zboża, lecz je magazynowało, ważyło, sortowało i sprzedawało dalej z zyskiem.
Konstrukcja odporna na pożar i wilgoć
Spichlerze budowano z cegły, z grubymi murami ograniczającymi wahania temperatury, oraz drewnianymi stropami umożliwiającymi cyrkulację powietrza między workami zboża. Odległość między budynkami i kanały wodne wokół wyspy miały ograniczać rozprzestrzenianie się pożarów — realnego zagrożenia przy magazynowaniu suchego ziarna.
Zagłada i powolna odbudowa
W marcu 1945 roku Wyspa Spichrzów została niemal całkowicie zniszczona w wyniku działań wojennych. Przez dekady po wojnie teren pozostawał w dużej mierze niezabudowany — dopiero od lat 2000. rozpoczęto stopniową rewitalizację, łączącą rekonstrukcje historyczne z nową zabudową mieszkalną i biurową.
Ten artykuł jest częścią klastra Hanza i handel. Zobacz też: Jak Hanza uczyniła Gdańsk potęgą handlową.